سلام بر تو ای اشک شبانۀ من

سلام بر تو ای گونه های خیس من

و سلام بر تو ای بغضی که هر روز بر گلویم می نشینی و آرام و قراری برایم نگذاشتی .

و سلام بر تو که می خواهی ناله های دلم را بشنوی حتی اگر ندانی که من برای رهایی از این دیار پر هیاهو چه بایدم کرد

من از سرزمین عشق آمده بودم تا انسان باشم تا پر باشم از نشاط و شعف

پر باشم از رویا و عشق

عاطفه و صفا

نجابت و حیا

صداقت و فا

ولی آیا می گذارن که همانی باشی که می خواهی باشی ؟

اینها ناخواسته تو را به بیراهه می کشانند

آنقدر که حتی مذهب و کیش و خود را به فراموشی می سپاری.

ای وای بر من که چه بیرحمم نسبت به چشمان خود

آخر چرا باید به خاطر من چندین و چند بار پر از سیلاب اشک شود و

یا چرا باید بر گلوی خود فشار بیاورم تا این بغض لعنتی نترکد

تا دیگران دل خنک شوند.

خدایا تو بگو تا آسمان چشمانم ابری باشد ؟

تا کی داغ گفته های نا مهربانان جگرم را بسوزاند؟

مگر من غیر از یک انسان آزاده چیز دیگری هستم؟

نکند من یک زندانی و اسیر دست غمم و خود نمی دانم ؟

نکند در این زندان محکوم به حبس ابدم؟

خدایااااااااااااااامرا رها کن از این بند اسارت

من از طعنه ها به ستوه آمده ام

خدایا من در این غربتکده دیگر جایی برای زیستن ندارم

وای من مرا چه می شود؟

نه این که مادرم خورشید نبود و پدرم ماه

نه این اینکه من زادۀ مهر نبودم و وفا؟

بارالها مرا چه می شود که اینگونه در عذاب حرفها و طعنه ها باید بسوزم؟

خدایا زخم زبان مرا از انسان بودن بدور می دارد

تو بگو

من چه کنم

آخر سوختن و ساختن حد دارد

تو که می دانی

من دیگر برای سوختن چیزی برایم نمانده

مهربان

دوبال می خواهم برای پرواز

من آرزوی پرواز دارم

برای پر کشیدن

برای رسیدن به او

برای رسیدن به آغوشش

برای بوسیدن روی روزهای ندیده اش

برای دست در دستان پر مهرش نهادن

خدایا من خسته ام

من خسته ام

خسته

خستۀ خسته

خسته ترین خسته های عالم

مهربانم

من او را می خواهم تا برایش دردو دل کنم

تا برایش بگویم چه تنهام

آخر او تک ستاره رویاهای من است

و با تمام وجود او را نیازمندم

نه این چهره هایی که در لباس میش و به باطن گرگن ،

حامدم

 حامد خوبم

عزیزمهربانم

ای گل یاس سپیدخوشبوی من

کجایی؟؟

دیدی با رفتنت من تنها شدم

دیدی با رفتنت در بدر شدم

دیدی دیگه هیچ نگاهی نگاه پر مهر تو نمی شه

دلت اومد منو بزاری بری ؟

دلت اومد ؟

خدایا تو اونو ازم گرفتی ؟

تو اونو ازم جدا کردی؟

تو نخواستی پیشم بمونه؟

یا؟

یا من لیاقتش رو نداشتم ؟

یا من باید تنها می موندم؟

یا من ...........

من چی؟

نمی دونم اونقدر دلم گرفته که دیگه قاط زدم نمی دونم از چی بگم

از کجا بگم

با کی حرف بزنم

به کی بگم؟

آی ستاره های شب

آی کهکشونا

 آی مهتاب

شما که خوب می دونید تو دل من چی می گذره

شما که من وقتی روز می شه

برای رسیدن به شما تمام لحظه ها رو حساب می کنم

خنده داره

شب واسه آرامشه

اما من شب رو می خوام واسه اشک ریختن

واسه اینکه همه خواب باشن و کسی اشکهای منو نبینه

واسه اینکه هدفون رو بزارن روی گوشم و یه موزیک غمناک بزارم و تا دلم بخواد بیصدا اشک بریزم

واسه اینکه بشینم و با ماه و ستاره درد دل کنم

کی تموم میشه

من حسرت هیچ چی وتو دنیا ندارم

هیچی رو کم ندارم

فقط دلم می خواد یکی منو درک کنه

یکی احساس منو بفهمه

اما انگار

همۀ اینایی که دور و برو و گرفتن اندازۀ .........نمی فهمن

ای کاش دنیا به آخر می رسید

برای من

برای دل من

برای آرزوهای بر باد رفته من

برای غمهای من

برای دردهای دل من

و برای اشک های مظلومانۀ من

اینا همش یه گوشه ای از حسرتهایی که رو دلم مونده اگه بخوام همش رو بگم

اونوقت دیگه از خودم جز آه چیزی باقی نمی مونه

پس بهتر که لال بمونم و هیچی نگم.

زمزمه های عاشقونه 

روزي دروغ به حقيقت گفت : ميل داري با هم شنا کنيم ؟ حقيقت ساده لوح پذيرفت و گول او را خورد.آن دو با هم به كنارساحل رفتند.حقيقت لباسش را در آورد . دروغ حيله گر فوراً لباسهاي او را پوشيد.از آن روز به بعد هميشه حقيقت عريان و زشت است و دروغ درلباس حقيقت زيبا و فريبنده.

گمگشته

من به مردی وفا نمودم و او
 

پشت پا زد به عشق و امیدم

هر چه دادم به او حلالش باد

غیر از آن دل که مفت بخشیدم

دل من کودکی سبکسر بود

خود ندانم چگونه رامش کرد

او که میگفت دوستت دارم

پس چرا زهر غم به جامش کرد

اگر از شهد آتشین لب من
 

جرعه ای نوش کرد وشد سرمست

حسرتم نیست ز آنکه این لب را

بوسه های نداده بسیار است

باز هم در نگاه خاموشم

قصه های نگفته ای دارم

باز هم چون به تن کنم جامه

فتنه های نهفته ای دارم

بازهم میتوان به گیسویم

چنگی از روی عشق و مستی زد

باز هم می توان در آغوشم

پشت پا بر جهان هستی زد

 باز هم می دود به دنبالم

دیدگانی پر از امید و نیاز

باز هم با هزار خواهش گنگ

میدهندم به سوی خویش آواز

باز هم دارم آنچه را که شبی

ریختم چون شراب در کامش

دارم آن سینه را که او میگفت

تکیه گاهیست بهر آلامش

ز آنچه دادم به او مرا غم نیست

حسرت و اضطراب و ماتم نیست

غیر از آن دل که پر نشد جایش

بخدا چیز دیگرم کم نیست

کو دلم کو دلی که برد و نداد

غارتم کرده داد میخواهم

دل خونین مرا چکار اید

دلی آزاد و شاد میخواهم

دگرم آرزوی عشقی نیست

بیدلان را چه آرزو باشد

دل اگر بود باز می نالید

که هنوزم نظر باو باشد

او که از من برید و ترکم کرد
 

پس چرا پس نداد آن دل را

وای بر من که مفت بخشیدم

دل آشفته حال غافل را

 

می خواهم سرود فریاد سردهم

                                         آسمان هم 

                                                          رنگ سرنوشتم به خود گرفته

دوست دارم ببارم و 

                 سیلاب اشکی جاری کنم 

                                    قطرات مروارید گون دیدگانم 

                                                             همچون باران بهاری

بر دشت لاله بی انتهای دامانت ببارد و سیرابش کند 

         دستت رادر دستمبگیرم و 

                          همچون پیامبری که خدای خود را می خواند

                                                             محبت را از چشمانت گدایی کنم

گرمای صدایت مرا از زمین می رهاند و

                                     روح زنگار گرفته ام را

                                                تا ناکجا اباد می برد

                                                         آری می خواهم سرود فریاد سردهم

اندکی می اندیشم 

                       سکوت زیباترین سرود است. 

هنگامی که هیچکس 

                           گوش نوازش 

                                           به فریاد خسته ات نمی کشد.

*****

در يک غروب تلخ خدايا دلم گرفت

    در شوره زار غربت و غم ها دلم گرفت

    من در تمام آيينه ها داد می زنم

    اينجا ميان غربت دنيا دلم گرفت

    آيينه ها گواه دل خسته ی من اند

    اي همسفر ببين که چه تنها دلم گرفت

    وقتي نگاه گرم تو در باورم نشست

    غمگين چو گشت خاطرم آنجا دلم گرفت

    ديگر کنار صحبت من گل نمي کنی

    مي خوانم از نگاه تو اين را دلم گرفت

    آخر کلام ای يادگار من

    کی میرسی به داد من اينجا دلم گرفت

 ***

   غنچه از خواب پريد

   و گلی تازه به دنيا آمد

   خار خنديد و به گل گفت:سلام

   و جوابی نشنيد ٬ خار رنجيد ولي هيچ نگفت

   ساعتی چند گذشت: گل چه زيبا شده بود

   دست بی رحمی آمد نزديک٬ گل سراسيمه ز وحشت افسرد

   ليک آن خار در آن دست خليد و گل از مرگ رهيد

   صبح فردا که رسيد

   خار با شبنمي از خواب پريد

   گل صميمانه به او گفت....  سلام

عشق یعنی با تو خواندن از جنون 
        عشق یعنی سوختنها از درون 
                  عشق یعنی سوختن تا ساختن
                            عشق یعنی عقل و دین را باختن 
                                         عشق یعنی دل تراشیدن ز گل
                                                    عشق یعنی گم شدن در باغ دل 
                                                           عشق یعنی تو ملامت کن مرا
                                                    عشق یعنی می ستایم من تو را 
                                         عشق یعنی در پی تو در به در 
                               عشق یعنی یک بیابان درد سر 
                     عشق یعنی با تو آغاز سفر 
           عشق یعنی قلبی آماج خطر 
عشق یعنی تو بران از خود مرا 
          عشق یعنی باز می خوانم تو را 
                  عشق یعنی بگذری از آبرو 
                           عشق یعنی کلبه های آرزو 
                                   عشق یعنی با تو گشتن هم کلام
                                             عشق یعنی انتظار یک سلام 
                                                     عشق یعنی دستهایی رو به دوست 
                                        عشق یعنی مرگ در راهت نکوست 
                               عشق یعنی شاخه ای گل در سبد 
                      عشق یعنی دل سپردن تا ابد 
           عشق یعنی سروهای سربلند

عشق یعنی خارها هم گل کنند 
     عشق یعنی تو بسوزانی مرا
              عشق یعنی سایه بانم من تو را 
                      عشق یعنی بشکنی قلب مرا 
                            عشق یعنی می پرستم من تو را 
                                  عشق یعنی آن نخستین حرفها 
                                          عشق یعنی در میان برفها 
                                                عشق یعنی یاد آن روز نخست 
                                                       عشق یعنی هر چه در آن یاد توست 
                                                 عشق یعنی تک درختی در کویر 
                                         عشق یعنی عاشقانی سر به زیر 
                                 عشق یعنی بگذری از هفت خان 
                       عشق یعنی آرش و تیر و کمان  

دلم تنگ است این شبها یقین دارم که میدانی........

                                                       صدای غربت من را ز احساسم تو می خوانی.......

                              شدم از درد تنهایی گلی پژمرده و غمگین.....

                          ........ ببار ای ابر پاییزی که دردم را تو میدانی

                              میان دوزخ عشقت پریشان و گرفتارم........

                               ........چرا ای مرکب عشقم چنین آهسته میرانی

                                      تپش های دل خسته چه بی تاب و هراسانند.....

                ........به من آخر بگو ای دل چرا امشب پریشانی   

        دلم دریای خون است وپر از امواج بی ساحل.....

                    ........درون سینه ام آری تو آن موج هراسانی

                                           هماره قلب بیمارم به یاد توشود روشن......

                                                 .......چه فرقی می کند اما تو که این را نمی دانی 

گفتم: خداي من، دقايقی بود در زندگانيم که هوس مي کردم سر

سنگينم را که پر از دغدغه ی ديروز بود و هراس فردا بر شانه

های صبورت بگذارم، آرام برايت بگويم و بگريم، در آن

لحظات شانه های تو کجا بود؟

گفت: عزيز تر از هر چه هست، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگی که

در تمام لحظات بودنت بر من تکيه کرده بودی، من آنی خود را از تو

دريغ نکرده ام که تو اينگونه هستی. من همچون عاشقی که به

معشوق خويش می نگرد، با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره

نشسته بودم.

گفتم: پس چرا راضی شدی من برای آن همه دلتنگی، اينگونه زار

بگريم؟

گفت: عزيزتر از هر چه هست، اشک تنها قطره ای است که قبل از

آنکه فرود آيد عروج می کند، اشکهايت به من رسيد و من يکی يکی

بر زنگارهای روحت ريختم تا باز هم از جنس نور باشی و از حوالی

آسمان، چرا که تنها اينگونه می شود تا هميشه شاد بود.

گفتم: آخر آن چه سنگ بزرگی بود که بر سر راهم گذاشته بودی؟

گفت: بارها صدايت کردم، آرام گفتم از اين راه نرو که به جايی نمی

رسی، تو هرگز گوش نکردی و آن سنگ بزرگ فرياد بلند من بود

که عزيزتر از هر چه هست، از اين راه نرو که به ناکجا آباد

هم نخواهی رسيد.

گفتم: پس چرا آن همه درد در دلم انباشتی؟

گفت: روزيت دادم تا صدايم کنی، چيزي نگفتی، پناهت دادم تا صدايم

کنی، چيزی نگفتی، بارها گل برايت فرستادم، کلامی نگفتی،

می خواستم برايم بگويی آخر تو بنده ی من بودی چاره ای

نبود جز نزولدرد که تو تنها اينگونه شد که صدايم کردی.

گفتم: پس چرا همان بار اول که صدايت کردم درد را از دلم نراندی؟

گفت: اول بار که گفتی "خدا" آنچنان به شوق آمدم که حيفم آمد بار

دگر خدای تو را نشنوم، تو باز گفتی خدا و من مشتاق تر براي شنيدن

خدايی ديگر، من اگر مي دانستم تو بعد از علاج درد هم بر خدا گفتن

اصرار می کنی همان بار اول شفايت می دادم.

گفتم: مهربانترين خدا ! دوست دارمت ...

گفت: عزيز تر از هر چه هست من دوست تر دارمت ... 

خدايا به خاطر همه عناياتی که به من داری ازت ممنونم. تو تمام

لحظه های نيازم فقط خواستمت. ولي تو منو واسه هميشه ميخوای

توی اين لحظه های ترديد و تنهايی تنهام نذار. قدرت خواستن و

رسيدن عطا کن. به اين وجود ناتوان و کمکم کن تا من بر زمان حكم

برانم، نه آنكه گوش به فرمان بادا بادای ايام باشم ...

کمکم کن تا پيش از آنكه مرا بفهمند به سوی دركشان گامها بردارم 


لذتی که در مناجات خدا هست شاید در هیچ چیز دیگه یافت نشود و

چه خوب است انسان مادامی که از همه کس ناامید است کلبه ی سرخ

دلش را با قاب کردن نام او عطرآگین کرده و از لذت همیشگی

برخودار گردد به امید بی نیاز مطلق...

***

خدایا از تو به تو شکایت دارم

 خدایا آرزو کردم گفتی صبر داشته باش اون هم تو نگفتی

نشونه هایی از صبر نشونم دادی

 خدایا از ظلم از بی عدالتی از دورویی گفتم سکوت کردی

 از بی قراری دل خودم گفتم سکوت کردی از اشک چشم بی ریای کودکان یتیم گفتم سکوت

 کردی ازصدای له شدن گلبرگ گل گفتم سکوت کردی

خدایا از غروب خورشید و از دلگیری

های خودم گفتم سکوت کردی از سپیدی صبح و طلوع خورشید گفتم سکوت کردی

خدایا تا کی سکوت تا کی سکوت....  

منو ببخش عزیز من اگه می گم باهام نمون

دستای خالیمو ببین آخر قصه رو بخون

ترانه ای رو که برات گفته بودم  فروختمش

با پول اون نخ خریدم زخم دلم رو بستمش

همسفر شعر و جنون عاشق ترین عالمم

تو عشق تو از من بگیر من واسه تو خیلی کمم

بین من و تو فاصله است یک در سرد آهنی

من واسه تو خیلی کمم ....

من واسه تو خیلی کمم ،آره حامدم تو واسه چی در می زنی

راز عشق در اين است که بيشتر با نگاه حرف بزني ،زيرا چشم ها پنجره هاي روح هستند .

اگر هنگام صحبت کردن از نگاه استفاده کني ،مثل آن است که پنجره ها را با پرده هاي

زيبايي بيارايي و به خانه گرما و جذابيت ببخشي.

دفتر عشـــق       كه بسته شـد

 
ديـدم منــم تــموم شــــــــــــــــــــــــدم
خونـم حـلال ولـي بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدون
به پايه ی تو حــروم شــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
اونيكه عاشـق شده بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــود
بد جوري تو كارتو مونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
براي فاتحه بهــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
حالا بايد فاتحه خونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
تــــموم وســـعت دلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو
بـه نـام تـو سنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد زدم
غــرور لعنتي ميگفـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
بازي عشـــــقو بلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
از تــــو گــــله نميكنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
از دســـت قــــلبم شاكيـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
چــرا گذشتـــم از خــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــودم
چــــــــراغ ره تـاريكــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــيم
دوسـت ندارم چشماي مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن
فردا بـه آفتاب وا بشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه
چه خوب ميشه تصميم تــــــــــــــــــــــــــــــــو
آخـر مـاجرا بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــشه
دسـت و دلت نلــــــــــــــــــــــــرزه
بزن تير خـــــــــــــــــلاص رو
ازاون كه عاشقـــت بود
بشنواين التماسرو
ــــــــــــــــــــــ
ـــــــــــــــ
ـــــــــــ
ـــــــ

ــ

خدایا جهنمت فردا است پس چرا امروز می سوزم

خوشبختی را دیروز به حراج

 گذاشتند حیف من زاده ی امروزم 

دنيا را بد ساخته اند

کسي را که دوست داري تو را دوست نمي دارد

کسي که تو را دوست دارد تو دوستش نمي داري

اما کسي که تو دوستش داري و او هم تو را دوست دارد به رسم و آيين هرگز به هم

نمي رسند و اين رنج است. زندگي یعنی همین....

 **********

محبوب من امروز به سراغ من آمد ...در حالیکه چهره تند و چشمان آمرانه اش که همیشه حالتی

 مهاجم داشت معصومتی حاکی از فداکاری و ایثار گرفته بود ....

گفت:

دوست من تو را سوگند می دهم  که نیاز من به داشتن تو ، که حیات من بدان بسته است تو را در بند

 من نیارد .......اگر می خواهی برو، اگر می خواهی بمان ........آنچنان که می خواهی باش

بر روی این زمین ، در رهگذر تند بادهای  آوارگی تنها رشته ای

که مرا به جائی بسته بود گسست

اگر گفته بودی بمان ، می دانستم که باید بمانم

و اگر گفته بودی برو ....می دانستم که باید بروم .....اما اکنون

اگر بمانم نمی دانم که چرا مانده ام  و  اگر بروم نمی دانم که چرا رفته ام

چگونه نیندیشیده ای که یک انسان یا باید برود یا بماند

و من اکنون در میان این دو نقیض بیچاره ام

کسی که  عشق رهایش

 میکند بودنی ست که نمی داند چگونه باید باشد

و چه بی تابی آزار دهنده ای ست بلاتکلیفی میان وجود و عدم

آری کسی که با خود نیز نیست .............................چه تنهایی آزار دهنده ای

عشق====>سرکاريه ...

محبت====>تظاهره ...

مهربوني====>مسخرست ...

 وفا====>مرده ...

عهدوپيمون====>دلخوشيه ...

 عاطفه====>تموم شده ...

مهر====> مدرسه باز ميشه

اي گل عمر من بيا تنگدلم براي تو                         

                            گر به سرم گذر كني سر فكنم به پاي تو

نام تو ذكر هر شبم عطر تو مانده بر لبم                        

                           از تو چرا نهان كنم زنده ام از براي تو

       **** (((تقدیم به  گل زندگیم))) ****